Baby steps feat. Ian Penn habang sinusulat ito. Walang burahan, kung ano ang ibigay na mga salita, itatala.

Sa totoo lang, nakakatakot pa rin ang mga unang hakbang, sa isip niya. Bumabalik tayo sa mga musmos na panahong tila mahuhulog at madadapa tayo sa isang maling desisyon ng paglalakad. Walang malinaw na direksyon pero gusto nating humakbang. Gusto natin marating ang paanyaya ng mga kamay na maaaring sumalo sa atin sa kabilang bahagi kahit pa malaki ang tyansang magagalusan tayo. Atleast iyon, bahagyang may kasiguraduhan. Alam nating may nakaabang na saklolo kaya’t buong angas nating ihahakbang ang mga paa.

Pero paano ngayon. Walang pwedeng sumaklolo kundi sarili. At handa na nga ba ang sarili para iyapak ang mga paa sa walang kasiguraduhan (at marahil walang katapusan) na daan? Magagalusan, pero babangon ba para magpatuloy? Saan matatapos ang takot nang unang paglalakbay na sa katotohana’y parang prusisyon na ito ng mga pagbabaka-sakali at paghihintay na marating ang dulo? Mauubos pa ba ang mga tanong bago pa man maumpisahan ang paglalakad?

Ang mahalaga’y nagkaroon ng angas ihakbang ang mga paa at nagpapatuloy, sabi ng isang kaibigan. Gusto niyang paniwalaan ito. Nagawa na ito ng iba, bakit hindi siya. Gusto na ng mga paa niya. Nagkukusa na ang mga ito. Gusto na nilang maligaw. Malubak ang daan pero hahakbang.

Hakbang.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Hakbang, mula rito.

Advertisements

Huuuy! Para namang dinudurog ang puso ko nung sinisisi ni Ermats ang sarili niya na hindi nakapasa sa CLE ang kapatid ko dahil daw minsan daw ay inuuna niya sa panalangin niya ang kanyang paggaling. 
Grabe yun, pards! 

Eme! 

Matagal na akong hinihiritan ng bunso kong kapatid ng isang eme-emeng photoshoot para sa kanyang kaarawan. Heto’t pinagbigyan namin. 
Hoooy. Best effort na iyan, ano. Hahaha. Bawal mandaot. Also, posting these photos here bcas, wala lang, kung matripan mo, message mo ko tapos kung bet mo gawa tayo. Libre. Sabihan mo lang ako ng “hoy nakita ko yung eme nyo sa blog mo, pwede na pagtiyagaan, kunan mo ako”. 

Nakulitan ang Unibers. Sabi niya, one at a time ples, dami ko pang tinutupad na wishlist ng ibang kagaya mo, oh. 

Nakuha na namin ang resulta ng ginawang iodine uptake and scan ni Ermats last month. Nakikinig ang unibers, pards. Hindi cancerous ang mga bukol sa thyroid ni Ermats. At malinaw na kung ano ang sakit niya, Grave’s disease daw ayon sa result. Medyo may catch lang kasi kailangan pa rin tunawin ang “mga” bukol na ito sa “medyo” magastos pa rin na paraan. Nawala lang ang nerbyos ni Ermats nung inexplain ng kanyang doktor na hindi naman daw iyon surgery. Parang lulunok lang daw siya ng maraming iodine para tunawin ito. Sabi ni Ermats sobrang alat daw ng lasa nun. At isa pang natuklasan namin ay namana pala ng nanay ko ang sakit na ito at may posibilidad ding mamana namin. So hindi na pwedeng sabihin ni Ermats na “Mag-aral kayong mabuti dahil tanging edukasyon lang ang maipapamana ko sa inyo.” dejoke. 
Tapos kagabi pala pagkagaling namin sa ospital, nakita kong nakangiting natutulog si Ermats. Baka napanatag na siya. Or napanaginipan nya lang yung joke ko sa taas. Char! Iyon ang mga sandaling namiss ko sa nanay ko. 

Tapos ewan ko, ngayon lang, isang malungkot na balita naman ang gumising sa aking siesta session. Hindi raw nakapasa iyong kapatid ko sa Criminology Licensure Exam. Haaaay. Nakapanghihinayang pards eh. Basta. Will make a separate post tungkol dito pag nakausap ko na siya. Hindi ako galit, pramis. (baka kasi nagbabasa pala siya nitong blog ko). Nanghihinayang lang.  Haaay. 
O siya! 

Hoooy, Unibers!

Kinakabahan ako para bukas. Sana may magandang balita. Ang tagal naming hinintay ito. Sana maging okay na para palagi na lang nakangiti si Ermats. 
Diba magkakampi tayo, Unibers? Ibigay mo na sa akin/amin ito, oh. Bukas ha. 

Unang poste sa 2018

Hoooy, 2018, ayan, sa wakas ay may wordpress app na ako sa phone. Sana ay makatulong ito sa aking katamara. Heto nga’t tinatype ko ito diretso sa app. Akala mo naman ay may mabubuo akong napaka-relevant na post para sagipin ang Pilipinas laban sa mga trolls at para umpisahan ang napakamakasaysayang 2018. Anobayan, hindi ako makapagpokus, ingay ng kapitbahay!

 
Para sa unang poste, aktuli may naisulat na akong opening blog post dapat kaso nandoon sa isa kong phone. At saka hindi pa tapos. Hahaha. Kaya heto na lang, naglinis ako ng kwarto. Hahaha. Napakagandang simulain, hindi ba. Kung nakakapagbasa lang ng blog ko si ermats tiyak matutuwa siya kasi nagbunga na ang mahigit dalawamputpitong taong pagyawyaw niya kada umaga sa aming magkakapatid tungkol sa kalinisan. At saka parang feel ko rin namang salubungin ang taon na medyo maaliwalas. Tapos, ewan ko lang sa inyo ha, pero feel ko rin na ang cinematic nitong kwarto ko. Hahaha. Parang nirerepresent niya talaga ang personality ko — marumi. Char!

 
Tapos, medyo nalulungkot din ako dahil nagpaalam na yung kapatid ko (yung kasama ko sa kwarto) na uuwi na siya sa probinsya at doon na lilipat ng trabaho. Nag-iisip din kasi ako kung kailangan ko na bang lumipat ng bahay at humanap ng medyo murang apartment. Kakaunti na lang naman kami sa bahay. Hindi rin biro ang walong libo buwan-buwan eh sa tulad kong normal na tao lamang at hindi anak ng isang senador. Haha. Pakiramdam ko at magiging malungkot ang silid na ito sa kanyang pag-alis. At sige na nga, ako na rin. Kahit pa madalas din kaming aso’t pusa. At saka ano ba yun, hindi pa nga siya nagse-share sa mga bills at renta ng bahay tapos ganyan, tatakasan nya ako? Hahaha.

Anupaman, malaki ang utang ko at ng 2017 sa kwartong ito. Kaya dapat lang siguro na may special corner din ito dito sa aking sinapupunan aka blog.

Ayun, 2018, walang bibitaw!

Litol things.

Kanina habang kumakain kami ni Ermats ng sinigang para sa tanghalian, nanghingi siya sa akin ng mga pelikulang pwedeng panoorin. Dahil biglaan naman at ilang araw ko nang nakikitang nirerekomenda ng Youtube ang “Inang Yaya” ni Maricel Soriano, iyon na lang ang sinabi kong panoorin niya.

Pagkatapos magpahinga ng ilang saglit, pinanood ni Ermats ang unang bahagi ng pelikula. Sa musical scoring pa lang umalma na si Ermats. Ika niya, “Naku! Drama ga are?” Sinagot ko naman ng oo. Kako eh ilang beses ko rin iniyakan ang film na iyon. Nasa kalagitnaan ako ng pagkukuwento nang biglang sumabat si Ermats ng “Ayaw ko ng iyakan. Tapos na ako sa puntong iyan.”

Hindi ko alam kung paano iinterpret itong tinuran ni Ermat pero parang okay na ako sa tugon nya. No follow up questions.

Huling hirit ni Ermats kanina, “Ihanap mo nga ako ng mga pelikula d’yan ni Babalu, papanoorin namin ng Tatay mo”.