Litol things

Nakakatuwa ang mga ganitong kaibigan. Iyong bigla ka nilang maaalala sa mga bagay na magaganda.

Makapanood na nga ng Sid and Aya.

Advertisements

Antayteld. Hasel.

Pabalik-balik ako sa mesa ko. Hindi ako mapakali.

Ebidens:

May trabaho akong kailangan tapusin pero di ako makapokus. Nag-iimpake na kapatid ko. Doon na siya magtuturo sa probinsya dahil naniniwala sya sa ideyang bloom where you are planted. Naishare ko na ito sa ibang post ko dati.

Kailangan ko lang din maalala na sa araw na ito, sa gabing ito, parang nawalan ako ng kakampi 😭 at ka-share sa renta at bills (kahit ako pa rin naman talaga ang nagbabayad sa lahat at groceries lang sine-share nya. Lols).

Hindi na ako tutulong sa pag-impake. Mukhang nangangalahati na rin naman siya. At kailangan ko na rin gahulin itong trabaho ko bago ako umalis ng bahay mamayang alas tres ng madaling araw para sa taping.

Mga inimpakeng alaala.

Baka naman. Sana.

Huuuy. Ang tagal ko nang hindi pumoposte rito. Nilamon na ako ng ka-busyhan. At kalungkutan na rin, sige na nga.

At dahil sinapupunan ko naman ito, may aaminin ako. mayroon akong kinukulit sa unibers nitong mga nakaraang araw. Naka-krospingger na nga kahit mga daliri ko sa paa. Bathala, ples. Haha. Pero ang totoo, gusto ko lang din talaga ilagay ito rito. Paalalang isang araw, syet, nilakasan ko loob ko. Hahahaha. Iyak-tawa na lang tayo (yes, sasabayan mo ‘ko) after a week pag sinoplak tayo nang mapaklang katotohanan. Lols. Pero di nga, masarap balikan ang mga ganitong bagay, ha.

Also. Nagamit ko na si “Jepoy” bilang muse. Muse pa rin ba tawag pag lalaki? Hayae na nga.

Para ito sa isang workshop. Balitaan kita pag naawa sila sa akin at tinanggap ako. Pag hindi, dasal lang ulet. Hahaha.

Laban!

Isampal natin ang ating naghuhumindig na etits sa mga balakid sa pagtupad ng pangarap. Anek!

Baby steps feat. Ian Penn habang sinusulat ito. Walang burahan, kung ano ang ibigay na mga salita, itatala.

Sa totoo lang, nakakatakot pa rin ang mga unang hakbang, sa isip niya. Bumabalik tayo sa mga musmos na panahong tila mahuhulog at madadapa tayo sa isang maling desisyon ng paglalakad. Walang malinaw na direksyon pero gusto nating humakbang. Gusto natin marating ang paanyaya ng mga kamay na maaaring sumalo sa atin sa kabilang bahagi kahit pa malaki ang tyansang magagalusan tayo. Atleast iyon, bahagyang may kasiguraduhan. Alam nating may nakaabang na saklolo kaya’t buong angas nating ihahakbang ang mga paa.

Pero paano ngayon. Walang pwedeng sumaklolo kundi sarili. At handa na nga ba ang sarili para iyapak ang mga paa sa walang kasiguraduhan (at marahil walang katapusan) na daan? Magagalusan, pero babangon ba para magpatuloy? Saan matatapos ang takot nang unang paglalakbay na sa katotohana’y parang prusisyon na ito ng mga pagbabaka-sakali at paghihintay na marating ang dulo? Mauubos pa ba ang mga tanong bago pa man maumpisahan ang paglalakad?

Ang mahalaga’y nagkaroon ng angas ihakbang ang mga paa at nagpapatuloy, sabi ng isang kaibigan. Gusto niyang paniwalaan ito. Nagawa na ito ng iba, bakit hindi siya. Gusto na ng mga paa niya. Nagkukusa na ang mga ito. Gusto na nilang maligaw. Malubak ang daan pero hahakbang.

Hakbang.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Hakbang, mula rito.

Huuuy! Para namang dinudurog ang puso ko nung sinisisi ni Ermats ang sarili niya na hindi nakapasa sa CLE ang kapatid ko dahil daw minsan daw ay inuuna niya sa panalangin niya ang kanyang paggaling. 
Grabe yun, pards! 

Eme! 

Matagal na akong hinihiritan ng bunso kong kapatid ng isang eme-emeng photoshoot para sa kanyang kaarawan. Heto’t pinagbigyan namin. 
Hoooy. Best effort na iyan, ano. Hahaha. Bawal mandaot. Also, posting these photos here bcas, wala lang, kung matripan mo, message mo ko tapos kung bet mo gawa tayo. Libre. Sabihan mo lang ako ng “hoy nakita ko yung eme nyo sa blog mo, pwede na pagtiyagaan, kunan mo ako”. 

Nakulitan ang Unibers. Sabi niya, one at a time ples, dami ko pang tinutupad na wishlist ng ibang kagaya mo, oh. 

Nakuha na namin ang resulta ng ginawang iodine uptake and scan ni Ermats last month. Nakikinig ang unibers, pards. Hindi cancerous ang mga bukol sa thyroid ni Ermats. At malinaw na kung ano ang sakit niya, Grave’s disease daw ayon sa result. Medyo may catch lang kasi kailangan pa rin tunawin ang “mga” bukol na ito sa “medyo” magastos pa rin na paraan. Nawala lang ang nerbyos ni Ermats nung inexplain ng kanyang doktor na hindi naman daw iyon surgery. Parang lulunok lang daw siya ng maraming iodine para tunawin ito. Sabi ni Ermats sobrang alat daw ng lasa nun. At isa pang natuklasan namin ay namana pala ng nanay ko ang sakit na ito at may posibilidad ding mamana namin. So hindi na pwedeng sabihin ni Ermats na “Mag-aral kayong mabuti dahil tanging edukasyon lang ang maipapamana ko sa inyo.” dejoke. 
Tapos kagabi pala pagkagaling namin sa ospital, nakita kong nakangiting natutulog si Ermats. Baka napanatag na siya. Or napanaginipan nya lang yung joke ko sa taas. Char! Iyon ang mga sandaling namiss ko sa nanay ko. 

Tapos ewan ko, ngayon lang, isang malungkot na balita naman ang gumising sa aking siesta session. Hindi raw nakapasa iyong kapatid ko sa Criminology Licensure Exam. Haaaay. Nakapanghihinayang pards eh. Basta. Will make a separate post tungkol dito pag nakausap ko na siya. Hindi ako galit, pramis. (baka kasi nagbabasa pala siya nitong blog ko). Nanghihinayang lang.  Haaay. 
O siya!